Van fancy wandelgear tot olifanten voeten

Van fancy wandelgear tot olifanten voeten

Goed om in Frankrijk te blijven hangen was eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Toch Bretagne even meepakken. Plekken ontdekken waar we in Frankrijk nog niet geweest zijn. Zo heb je misschien al kunnen lezen dat bij Île d’Oléron zijn geweest, oesters proeven. Nu is het toch echt tijd om richting het zuiden te rijden. La Rhune staat op ons lijstje.

Onderweg naar het toiletgebouwtje zeg ik gedag onze engelse vriend waarvan zijn naam nog steeds ‘unknown’ is met zijn uitermate perfecte kapsel. Bovenop een onbewoond eiland met daar omheen wat koraalgroei en wat sporadische lange slierten zeewier. Het maakt uiteindelijk helemaal niet wat zijn uiterlijke kenmerken zijn, hij is aardig en spreekt meer woorden tegen ons dan de menig Fransman en jij hebt nu een idee hoe onze Unkown genaamde vriend eruit ziet.

La sentier de la Rhune, de Pyreneën. Bergen! Het is 7.00 de wekker gaat en we maken ons klaar voor de hike die wel gaan maken. Bijna 1km klimmen in een walk van 10-12 kilometer. Dat betekent dat je zo’s 5-6 uur onderweg bent. Opgeladen en wel van een goede nacht, vol goede moed en dit keer voorbereidingen tot de max gaan we ervoor. Ik voel me net als een dieseltje die op moet starten. Mijn lichaam pruttelt en maakt horten en stoten voor mijn benen warm zijn. We hebben Overnight chocoloade pindakaas havermout, stokbrood met geitenkaas, mayo, sla, tomaat en komkommer, appels, water mee voor onze barre tocht.

Het is bewolkt en de temperatuur is eigenlijk best te doen. We zijn veel te warm gekleed, na eerste kilometer gaat mijn geitewolle vest al in de tas en puf ik het uit. Beginnen de rode konen al op mijn gezicht te verschijnen. Het is niet even rustig beginnen, nee hoor meteen volgas omhoog. Stenen, takken, bomen en zigzag paden en een geweldig uitzicht.

Na ongeveer een uur nemen we een korte pauze om ons ontbijt te eten. Ik realiseer me dat we in meters al best gestegen zijn gezien we de kust kunnen zien. Mijn geest moet nog wakker worden en staar een moment in het niets waarop ik de vraag krijg of ik een spook gezien heb. We lachen er hard om en lopen verder.

Weer dezelfde diesel problatiek. Pruttel pruttel en ik ben weer op gang. We horen bellen en vogels maar zien weinig het is mistig als we op een bepaalde hoogte komen. We zijn met onze hoofden in de wolken en zien de zon als we verder langs de route kijken. Daar moet het zijn daar is de top, de helft van onze wandeling. 😀

Als we boven zijn zijn we helemaal alleen!! Dit is zo’n bijzonder mooi moment, het gevoel dat je het gehaald hebt, alleen realiseer ik me al heel snel dat we de zelfde toch nog naar beneden zullen maken.

We zien het treintje leeg naar beneden rijden en terug komen met hordes voor touristen waarvan de meeste voorzien zijn met nog meer fancy wandelgear dan dat wij aan hebben en de zelfde trein weer naar beneden pakken. We kijken ons ogen met volle verbazing uit hoe de menigte om ons heen verzamelt en wij op ons leie gemakkie de overheerlijke de avond van tevoren gesmeerde stokborden oppeuzelen met een zelf meegenomen bakkie thee en koffie nuttigen. Het is zo lachwekkend om te zien hoe de hele dierentuin losgelaten is en ons vriendelijk wijzen op dat er koffie geschonken wordt in het tentje 1 minuut verderop.

Het wordt tijd om te ontdekken welk dier er met een bel op zijn nek rond loopt, we hebben alle suggesties al gehad alleen niet de paarden waarvan ik wist dat ze hier rond zouden lopen. Paarden met bellen geloof jij het.. nou het is echt zo. We maken onze weg naar beneden, het eerste uur is er niets aan de hand, alles gaat goed tot op een bepaald moment. We lopen met knikkende knieeën, oververmoeide spieren. Als olifanten strompelen we naar beneden. Voorzichtige stappen zijn er niet meer bij, beneden aan de berg kunnen ze ons al van verre aan horen komen. Na ongeveer 6 uur op pad komen we vermoeid maar zeer voldoen terug bij ons huis op wielen en Heemie die gezellig fluitent op ons zit te wachten. Die door het raam vrienden gemaakt heeft met meneer en meneer haan die ons luid toejuichen dat we het gehaald hebben.

We zijn over de finish. !!!

4 Comments
  • Sylvia
    Posted at 08:57h, 16 November Reply

    Prachtige omgeving om te hiken zo te zien. En Heemie die met iedereen vriendschappen sluit! Geweldig om te zien en te horen. Ik kijk uit naar jullie volgende avontuur

    • Samantha
      Posted at 11:20h, 16 November Reply

      Hoi Silvia, het is hier echt geweldig. Ik zou dit gebied zeker aanraden om eens een uitstapje naar te maken. Er zullen snel nieuwe verhalen komen groetjes !

  • Dale
    Posted at 00:43h, 12 March Reply

    Have you ever before had problems with your hosting? I’m
    open for suggestions as my webhost is terrible now.

    • Samantha
      Posted at 17:04h, 13 March Reply

      Hey Dale

      No not that i know thnx for your help,
      Keep following

      Greetings

      Samantha

Post A Comment