Het moment waarop ik thuis ineens miste

Het moment waarop ik thuis ineens miste

Ik zit op de voorstoel van de camper, gedraaid met met rug naar het voorraam zodat ik de ‘gehele’ woonkamer goed kan overzien. Ik staar wat voor me uit, mijn hoofd voelt als een grote pluis met daarom heen een zwaar elastiek om alles bij elkaar te houden. Hij is vol maar ook weer zo leeg. Vol van alle indrukken en leeg van de dagen waarop je geen verplichtingen hebt en niets hoef. Ik denk wat na over hoe ik deze dag zal vormgeven. Over mijn familie, vrienden, mijn geliefde en mezelf als individu. We staan voor de 4e dag oprij op de zelfde parkeerplaats met aan de ene kant een 5 sterren hotel en aan de andere zijde een sterren restaurant. Elke dag zie ik de zon opkomen, rood kleurende lucht, massief grote bergen van water, veel te hoog voor mij om te kunnen surfen. Ik poets mijn tanden met ons zelf gemaakte tandpasta van kokosolie, bakingsoda en wat eucalyptusolie. Zoals bijna elke dag ben ik voor de wekker van 7.00 wakker. Je zult wel denken. Waarom zou je als je op vakantie bent een wekker zetten? Ik zie het niet meer als vakantie, ik woon in een camper en vind het heerlijk om mijn dag structuur te geven. Het is bijna het enige moment op de dag waarop het nog volledig stil is op de aarde, net voor zonsopkomst als alle vogels en iedereen nog slaapt kan ik volledig de tijd voor mezelf nemen. 

Ik denk wat na doe een poging om mezelf te concentreren op mijn ademhaling terwijl ik mijn ogen sluit. Echter merk ik dat ik snel afgeleid ben en het verstand de gedachten laat binnen stromen. Mijn mind is onrustig en ik merk dat ik zin heb om iets te schrijven iets te delen op mijn blog. Een verhaal de wereld in zenden over mijn leven over mijn gedachten en wat we meemaken gezien het al weer even geleden is dat ik een bericht heb gedeeld. 

Ik denk dat ik je voortaan Willy Wortel ga noemen hoor ik Thomas zeggen als hij wakker wordt en bij de vraag of hij koffie wil, me schaapachtig aankijkt omdat hij denkt in de maling genomen te worden. Gister avond tijdens het koken is het gas opgeraakt en ik op een ingenieuze wijze het water in de theepot opgewarmd met kaarsen. Ik kan niets anders doen dan alleen maar lachen.

Mijn hart en gedachten gaan naar mijn lieve vrienden, familie en dieren die ik achter gelaten heb en waarom ik ook alweer op reis ben gegaan. Ik denk aan hoe alle mensen de ik lief heb gezamenlijk de feestdagen doorbrengen, aan mijn vader die ons bijna 3 jaar geleden verlaten heeft en nu stiekem over mijn schouder meekijkt. Aan hoe ik eigenlijk helemaal geen waarde hechtte aan de feestdagen omdat hij dat ook niet deed en nu misschien wel een klein beetje de gezelligheid en warmte van thuis mis. Een gevoel waar ik van tevoren helemaal geen rekening mee gehouden heb, toen we besloten om met kerst op reis te zijn. Ik voel te tranen achter mijn ogen branden – er rolt een kleine druppel ziltig water over mijn wang en nee dit is niet van verdriet. Tranen van vreugde, van dankbaarheid dat ik steeds meer mijn eigen leven begin in te vullen dat ik de laatst 3 jaar eigen eigenlijk de laatste 3 maanden zoveel over mezelf heb mogen leren door mezelf hier de tijd voor te gunnen. Dat ik realiseer hoe belangrijk het voor me is om alle mensen die ik lief heb te accepteren zoals ze zijn met allen hun eigen pad. Ze lief te hebben en komend jaar weer vast te houden. 

Als ik terug kijk naar de tijd voor mijn reis. Naar de volle agenda ( niet alleen van mezelf), de werkdagen en de vrije dagen waar er eigenlijk geen ruimte meer over was voor persoonlijke groei omdat mijn brein over vermoeid was met alle informatie die ik verkregen heb door dat ik mezelf liet lijden door wat de maatschappij van mij verwachtte. Alleen de vraag is werd ik gelukkig van dit leven? – van mijn gefixeerde brein – is dit hoe ik mijn leven in wil vullen? Nee eigenlijk niet. Er is nog zoveel meer waarvan ik nog geen weet van mezelf en de wereld en dat wil ik graag ontdekken.

Nu word ik elke dag wakker op een bijzondere plek op aarde en vul de dag in hoe ik dat zelf wil – yoga, surfen, tijd hebben met mijn geliefde, inspirerende podcasts luisteren, boeken lezen, mijn geest verrijken, de wereld verkennen en nadenken over mijn toekomst – mezelf soms ook stierlijk vervelen. Nadenken over vragen; Waar ligt mijn hart, waar gaat het sneller van kloppen, waardoor vergeet ik de tijd? Heb ik al die luxe en materiële spullen nodig, zodat ik aan andere kan laten zien wat ik allemaal heb? Continue kort genieten van de dopamine (geluksstofjes) stootjes in mijn lichaam en mezelf daarna zoekende vind naar het volgende, nog beter, mooier en groter? Met een kortdurend genot. Ik ben er wel achter gekomen dat ik eigenlijk niet zoveel nodig heb om mezelf gelukkig te voelen. Steeds meer komt de realisatie dat het geluk niet te koop is. Ik zal het geluk en de rust moeten creëeren. Het recept voor een perfecte dag is hoe je hem zelf creëert ipv hoe je hem ondergaat.

Ik wil iedereen hele warme en liefde volle dagen toewensen 

 

2 Comments
  • G. Bakker
    Posted at 01:45h, 31 December Reply

    Wauw, wat kun jij mooi schrijven. Je was vroeger al een prachtig kind en nu een prachtig volwassen vrouw die haar eigen pad bewandeld. Bewondering voor hoe jij dat doet. Geniet van alle mooie momenten. Liefs, een buurvrouw van jouw ouderlijk huis. xx

    • Samantha yoga11
      Posted at 17:43h, 02 January Reply

      Hey lieve buurvrouw wat een mooie woorden. Ik voel me vereert. Groetjes

Post A Reply to Samantha yoga11 Cancel Reply