Reizigersverhaal; De passie van Cas Uitvlugt

Reizigersverhaal; De passie van Cas Uitvlugt

Al bijna twee weken staan we op dezelfde plek waar zich langzaam aan kamp Holland heeft gecreëerd. Het veld staat vol campers en mensen hangen buiten de deur en vormen zich kleine groepjes. -Ola, – Bonjour – Gutenmorgen – Goodmorning het is een multicultureel dorp geworden van reizigers uit alle hoeken van de wereld. Het is in het beging vaak moeilijk voor te stellen als je op een nieuwe plek komt waar zich reeds groepen hebben gevormd, je hier zelf ooit onderdeel van uit zal maken. Er hangt een positieve sfeer en iedereen gaat zijn eigen gang.
” ik ga naar de supermarkt hebben jullie nog wat nodig hoor ik Niels vragen” wij gaan ontspannen bij de koffie bar, wie heeft er zin om mee te gaan?”

” Hoi, Hebben jullie misschien boeken om te ruilen, gezien ik de mijne uitgelezen heb” Dat was de Haagse Cas met zijn blauwe ogen en charmante lach waarmee hij veel vrouwen harten op hol kan brengen. Al snel merk ik dat er een klik is met deze gezellige jonge man en ook hebben we in onze persoonlijke situaties veel gemeen. Ik herken mezelf in zijn rouwproces, sterk, vrolijk en nuchter.
Cas heeft een enorme passie voor koken en lekker eten en nodigt ons daarom ook regelmatig uit om gezellig te komen eten. Van bietenrisotto tot eendenmossels en van witte wijn naar zijn favoriete liquor Café. Wat me enorm fascineert aan Cas is dat hij een kookboek aan het maken is van alle gerechten die hij maakt met foto’s erbij, dit inspireert mij enorm gezien ik hier zelf ook regelmatig over nagedacht heb. Vrolijk en nonchalant vertelt Cas het boek alleen voor zichzelf te houden en misschien voor vrienden zal af laten drukken en het hierbij zal laten. Dude? Serieus? Je kunt hartstikke lekker koken !! Ga er wat mee doen.

Biechten

Ik wil je iets vertellen. Of sterker nog, ik moet je iets vertellen. Het is iets wat je dient te weten over mij voor we verder gaan. Iets wat ik met iedereen deel. Iets wat je gemakkelijk onder het woord ‘passie’ kunt classificeren. Ik vind het niet moeilijk om het te vertellen en ik schaam me niet. Trots is echter ook niet het juiste woord, zie het meer als een gevoel van onbeschrijfelijke en onvoorwaardelijke liefde. Ik hou, vanuit het diepste puntje van mijn hart, van koken.

‘Je eigen geluk bepaal je zelf’, is een bekende uitspraak. Ik weet van twee dingen zeker dat ik er gelukkig van wordt. Als het mogelijk zou zijn ze tegelijkertijd uit te voeren, wat logischer wijze nooit zal gebeuren, doe ik niet anders meer. Ondanks het feit dat het nooit zal gebeuren zijn mijn dromen ermee gevuld. Ik word gelukkig wakker en ben gelukkig in mijn dromen. Als ik de dromen op kon nemen, zoals je dat vroeger met een videorecorder deed op tv, had ik ze gedeeld voor de wereld om te zien. Mijn eigen YouTube kanaal gevuld met de gelukkigste dromen.

Droom je mee? Het zou toch wat zijn, een pure smaakvolle pasta met eendenmossel maken terwijl je de machtigste rechtse pointbreak ter wereld surft. Een holle golf van 2 tot 2,5 meter met een periode van minimaal 15 seconden die rustig om een klif heen krult en je voorziet van de meest overzichtelijke take-off, zodat je niet morst terwijl je de pan afblust met Albarinho (witte wijn). Bij iedere smaak die je toevoegt maakt je board moeiteloos een prachtige cutback, en op het moment dat je de laatste draai aan de pepermolen geeft klapt de golf netjes dicht op zo’n 5 meter voor je, waardoor je ruim de tijd hebt om alles op te dienen en af te kruiden met een perfecte floater.

Zag je het voor je? Of ga je liever richting longboarden? Je peddelt naar buiten op jouw 9’6 Classic Californian single fin met een dikke gietijzeren Franse stoofpan die langzaam opwarmt. Je bent gezegend met eenzelfde rechtse pointbreak, alleen deze kruimelt iets meer. Alsof hij het langzaam smoren van de stoof aanmoedigt. Hij breekt over een puntige rots bij hoog water, wat gedurende deze sessie samenvalt met zonsondergang en etenstijd. Terwijl jij de golf rustig aanpeddelt en iedere shortboarder (die stomme fanatiekelingen) het nakijken geeft voeg je het blikje biologische gepelde Italiaanse tomaten toe aan de pan, roer je het geheel nog één keer door, en sluit je af met de deksel. Bij iedere prachtige wijde bocht die je draait op je lievelingsboard haal je de deksel er even af en ruik je aan het geheel. De golf geeft ruimte en een prachtige wand om je fantasie op los te laten. De laatste turn voor het slotstuk gebruik je om te proeven. Het geheel is zacht en rijk van smaak, alleen nog een handje verse peterselie om het af te maken. Terwijl je deze aan het hakken bent zet je het board hoog op de golf en loop je met twee gracieuze stappen naar het puntje van de neus. De golf wordt, net als de stoof, lekkerder naar mate jij blijft staan. Maar er komt een moment dat je honger krijgt. Je loopt terug naar de staart om je board rustig uit de golf te draaien, het vuur uit te draaien, en terug te keren naar de line-up. Eenmaal terug open je de pan en vul je iedereen met de heerlijke geuren. Je schept een bord op voor je beste vriendje links van je en laat er van een hoogte wat peterselie over vallen. Een klein knijpje in de citroen die je uit je wetsuit tovert maakt het helemaal af. Samen zitten jullie te genieten.

Noem mij een dromer of noem mij een gek. Ik weet wat ik lekker vind. Dankzij Sam en Thomas kwam ik even heel dichtbij deze dromen. Ze klopten op de deur van mijn huisje op een niet surfbare ochtend met de vraag wat mijn plan voor de dag was. Ik had de vraag nauwelijks beantwoord of ik werd meegesleept over de rotsen op zoek naar zeepokken, kokkels, eendenmossels en zeesterren. De laatste uiteraard niet om te eten maar om foto’s van te maken. Op de achtergrond horen we de niet surfbare golven op de rotsen slaan, en op de momenten dat ik met mijn mesje een zeepok van de rotsen pluk laat ik me even meevoeren in de droom. Deze ochtend wordt het geheel niet afgekruid met peterselie maar komt de ‘grand finale’ in de vorm van een visser die drie levende octopussen uit zijn rugzak trekt en mij leert hoe ik ze schoon moet maken. Uit ethische overwegingen treed ik niet in detail. Het klinkt namelijk vrij onsmakelijk om te vertellen dat je de kop van de octopus binnenstebuiten draait en de ingewanden eruit trekt. Oeps, excuus, ik liet me gaan. Afijn, ik heb het opgebiecht. Ik wordt vast vergeven

No Comments

Post A Comment